Theo

En dat geldt zowel voor het meer als voor mij; snel naar bed dus!

Ik had vandaag in Eindhoven moeten zijn. Daar werd in een gemeenteraadsvergadering aan mijn vader, ook Theo geheten, de ere-penning van de stad Eindhoven uitgereikt. Helaas, het mocht niet zo zijn, en ik typ dit dan ook in de lobby van hotel Salam in Mashhad, in het noordoosten van Iran.

Wel heb ik de zegeningen van het internet geproefd, want een groot deel van de betreffende raadsvergadering kon ik live via internet volgen. Uiteraard haperde het geheel even toen de penning, ik meen door mijn moeder, werd opgespeld, maar ik kreeg de sfeer aardig mee. Een telefoontje rondde voor mij de feestelijke sfeer af, waarna ik doorging naar de hotel-eetzaal om een soepje en een alcoholvrij bier te nuttigen. Wel iets anders dan de champagne in Eindhoven!

Papa: gefeliciteerd met je onderscheiding!

Ik ben in Yazd, Iran, en hoewel het internet werkt, zit ik op een donkere binnenplaats blind te typen en kom ik vanwege allerlei blokkades die de Iraanse regering sinds de verkiezingen opwerpt ook niet op een aantal sites die ik zou willen bezoeken. Morgen meer dus, maar wel een teken van leven!

Vorige week nog bij een paardenmanege geweest, gevolgd door een barbecue op een dakterras in Broumanna, de dag daarop maar weer eens naar het eco-village dat bij de Nederlanders in Libanon zo in trek is, en afgelopen week een dagje op pad geweest met een stuk of 12 landgenoten die hier zijn vanwege de bruiloft van een dochter van een andere landgenote, vanavond in het Forum de Beyrouth. Dat belooft nogal een evenement te worden, met de alhier zeer bekende Nancy Ajram als grote klapper. Ik heb vandaag al diverse sms-jes en telefoontjes gekregen vanuit nagelstudio’s en kapsalons.

Gisteren bracht ik de dag overigens minder leuk door: bijna de gehele zaterdag was ik kwijt met het op het laatste moment regelen van een visum voor Iran. De 24e moet ik daar naar toe, en mijn reisagentschap in Iran had blijkbaar iets verkeerds gedaan, want de visumaanvraag lag niet op de ambassade alhier.

Morgen vlieg ik naar Amman, en aangezien het vandaag de eerste dag is van het grote feest Eid ul-Fitr (in Nederland ook wel het suikerfeest genoemd, dat het einde van de Heilige Vastenmaand Ramadan markeert) zou de ambassade enige dagen gesloten blijven. En dus is er gisteren vanuit Nederland, Tehran en Beirut uit alle macht, en met succes, gepoogd om een visum in mijn paspoort te krijgen.

Morgenmiddag dus naar Amman. Ik moet dus gaan rennen, de afwas is nog groot en ik moet even gaan controleren of mijn kostuum voor vanavond nog geperst moet worden. Ik wil niet schraal afsteken bij Nancy en al die andere gemanicuurde dames, natuurlijk!

Ik heb nog even geen plaatjes om het te illustreren, maar ik kan u één ding vertellen: Armenië is een prachtig land. Leuke hoofdstad, die zeer behapbaar is, een arm binnenland, maar och wat een prachtige landschappen, wat een heerlijk eten en wat een leuke hotels. Een absolute aanrader!

Neen, geen openingsfeestje waar ik de zaak opfleurde dit maal, maar een rommelmarkt. Vlakbij ons hotel, vlakbij het Plein van de Republiek vindt hier in Yerevan ieder weekend een grote rommelmarkt plaats met de welluidende naam Vernissage. Na een bezoek aan de mooie site van Garni in de vroege morgen, en Gueghard in de wat latere morgen, en wederom een uitgebreide lunch, maar dat in Yerevan, zette onze bus ons af om eens door de rommel heen te gaan. En, ik had ‘t al in mijn hoofd, binnen enkele minuten kocht ik mijn derde Raketa-horloge.

Mijn eerste Raketa-horloge kreeg ik van mijn vader, toen hij ooit, en dat zal ondertussen wel zo’n 20 jaar geleden zijn, een bezoek had gebracht aan Rusland, toen misschien nog wel de Sovjet Unie. Een zwaar ding, groen met goud, dat je moest opdraaien. Ik heb ‘m als het goed is nog steeds en hij werkt ook nog, alleen gelijklopen, daar was die Raketa nooit zo goed in. Daarom kocht ik, ik denk in het voorjaar van 1992, in Berlijn zelf ook een Raketa-horloge. Iets minder zwaar, wat sierlijker, en in simpel wit en zwart. Leuke dingen, vond ik het.

Toen ik kort geleden begreep dat ik naar Yerevan zou vliegen, en dat daar een grote rommelmarkt gehouden wordt waar allerlei Russische prullaria te koop wordt aangeboden, dacht ik meteen aan een Raketa. Als ik die nou een zou vinden, en niet te duur, dan zou die de mijne worden. En ja hoor.

Enkele minuten nadat we de markt opliepen, nog in het gezelschap van onze gids Nora, een oudere, vriendelijke en soms wat bijzondere dame, liepen we langs een stalletje met onder andere horloges. Ik vroeg om een Raketa, en kreeg er een te zien. Zwart/wit, met Romeinse cijfers dit maal. En, belangrijk voor mij, Raketa in het Cyrillisch gespeld, dus als PAKETA. Latere horloges toonden de merknaam in ons schrift. Een echte dus, en een andere weer dan de twee die ik al in bezit heb. Het ding loopt, werd opgedraaid door de verkoper, goed gezet, en hij toonde me de in het Russisch gestelde inscriptie aan de achterzijde. Een cadeau aan iemand, in december 1978, als ik het goed gezien heb! Leuk! Ook de prijs was leuk. De verkoper vroeg 5000 Armeense Dram, een kleine 10 euro, maar na wat praten werd dat 3000 Dram. U rekent zelf maar uit hoeveel dat is!

En toen ineens zat ik in Yerevan, de hoofdstad van Armenië. Tja, daar ben ik nooit geweest, maar de groep die ik vandaag ophaalde en naar het prima Congress Hotel bracht, weet dat. Ik val in voor een collega, en ben zeer benieuwd naar dit land met een zo oude Christelijke beschaving en een aangrijpende recente geschiedenis.

Het centrum van de hoofdstad is in elk geval mooi, veel terrassen, heerlijk weer, lekker eten, echt een vakantiegevoel… U hoort snel meer!